XUXANOV

Falafel Haiku

Sat, 06 Dec 2008 04:26:48 GMT

So, over the summer I was in Israel, and I wrote all these dumb haikus about falafel. This lady from Washington D.C. emailed me and said she owned a falafel shop, and asked me if she could print the first haiku on the shirts for her employees and customers. I told her to go for it, of course, but I didn’t actually expect that she’d do it.i

This showed up in my mailbox yesterday. Now I’m just waiting for her to FedEx me some damn falafel!i

_____________

Lale Müldür

Tue, 18 Nov 2008 07:45:42 GMT

لاله مولدور/ ادبیات ترکیه

فارسی : یاشار احد صارمی

__________________

دریا

دختر کو چو لو
چشمات درشت
خواب و رویات گُنده تر از زندگی
ولی
مگه
می تونی
دس
بکشی به تاریکیام
چشات
می تونن
چشامو
ببینن؟

می تونی صدایِ دریارو بشنفی
توو گوش ماهیا
ولی

مگه
می تونی
غژغژِ
سرمو
بشنوی ؟

1973

_________________

Bijan Karegar Moghaddam - R.I.P

Tue, 04 Nov 2008 20:29:34 GMT

Flies Dream / Mokhtar Paki

_________________

بیژن کارگر مقدم

مردی پشت پنجره

به اسماعیل نوری علاء

آقای هاتف ، از مدت ها پیش ، تمام حواسش متوجه مردی بود که یک جایی پشت پنجره ، ایستاده و به خیابان نگاه می کرد . اما حضور خانم هاتف همیشه مانع از این بود تا او با مرد پشت پنجره سر صحبت را باز کند . خانم هاتف هیچ خوشش نمی آمد که آقای هاتف وقتش را با غریبه ها تلف کند . اما امروز ، روز خوبی بود تا آقای هاتف با مرد پشت پنجره آشنا شود . چرا که عیالش صبح زود برای انجام کاری از خانه بیرون رفته بود و تا دیر وقت بر نمی گشت . آقای هاتف مرد پشت پنجره را اصلا نمی شناخت . نه اسمش را می دانست و نه رسمش را و نه حتی سنش را . از کسب و کارش هم هیچ اطلاعی نداشت . فکر کرد برای اشنایی لازم است ، برایش کاری دست و پا کند و بعد از کسب و کارش بپرسد . اما مشگل این بود که نمی دانست چه کاری مناسب مرد پشت پنجره است . . دید بهتر است اول به فکر سر و شکلی مناسب برایش باشد . وقتی سر و شکل مرد پشت پنجره کامل شد و ظاهری آراسته پیدا کرد ، آن وقت به راحتی می شد شغلی در گذشته و یا آینده برایش یافت . مرد پشت پنجره سیگاری خاموش کرده و پشت سر آن یکی دیگر را آتش زده بود و ، این یکی مانده به آخرین سیگارش بود . آقای هاتف فکر کرد مرد پشت پنجره حتما گرفتاری مهمی دارد که اینطور پشت سر هم سیگار دود می کند . چون حضورش هنوز کامل نشده بود ، به مرد پشت پنجره اجازه نداد بیشتر از این به مشکلاتش فکر کند و تصمیم گرفت که او اجازه نداشته باشد به این زودی ها آخرین سیگارش را روشن کند . برای اینکه مرد پشت پنجره حضوری عینی پیدا کند ، آقای هاتف دو سه جین قیافه های جور واجور را در ذهن مرور کرد . قیافه ها زیاد بد نبودند ، اما هیچ کدام با مرد پشت پنجره جور در نمی آمدند . فکر کرد بهتر است به سراغ آلبوم خانوادگی برود و از آن میان یکی را برایش انتخاب کند : یک چهره ی قدیمی با سر و شکلی امروزی . اما در تمام آلبوم های خانوادگی چند تایی هم از عکس های دوران کودکی خودش وجود داشت ، عکس هایی که هیچ با شغل و مقام امروزش جور در نمی آمد . آقای هاتف این عکس ها را اصلا دوست نداشت و چون دلش نمی خواست چشمش به عکس ها بیفتد ، فکر مرور آلبوم خانوادگی را از سر بدر کرد و به فکر قوم و خویش هایی که می شناخت افتاد . با آنکه همه آدم های خوبی بودند ، اما سر و شکل هیچ کدامشان مناسب مرد پشت پنجره نبود و اصلا آقای هاتف تا به امروز هیچ فکر نکرده بود که قوم و خویش هایش اینقدر زشت و بد قیافه اند . طوری که برای نمونه یکی هم پیدا نمی شود که صورتش بدون نقص باشد . مثلا همین جناب اسفندیار شوهر خواهرش ، که هم آدمی خوش قلب و هم خوش صورت است ( و برای همین هم خواهر بزرگش عاشقش شده بود ) ، چون در جوانی عاشق کشتی گرفتن بوده ، با اینکه در خود کشتی چیزی نشده اما در عوض صاحب گوش هایی شده بود شکسته و قلنبه ، جوری که اصلا نمی شد به عنوان گوش نگاهشان کرد . به خاطر همین گوش ها ، مردم فکر می کردند که به جای آدمی خوش قلب و افتاده ، با گردن کلفتی سرکش سر و کار دارند و آقای هاتف نمی خواست مرد پشت پنجره از چنین ضعفی برخوردار باشد . بعد از مدتی سرگردانی در میان قیافه های جورواجور ، چون نتوانست قیافه ی بهتری پیدا کند ، به فکر دست کاری گوش های شوهر خواهرش افتاد ، آقای هاتف چند بار گوش های مرد پشت پنجره را توی ذهنش زیر و رو کرد ، تا همه ی قلنبگی و شکستگی گوش هایش از بین رفت . حالا مرد پشت پنجره گوشی داشت مثل بقیه و در عین حال تیز گوشی که قادر بود ظریف ترین صداها را از فاصله ها دور بشنود .جمع و جور کردن بقیه ی اعضای صورت کار زیادی نداشت . با چند دستکاری کوچک توی صورت شوهر خواهرش بلاخره توانست مرد پشت پنجره را ببیند ـ که البته شکل شوهر خواهرش نبود . رنگ چشم ها را قهوه ای انتخاب کرد اما در انتخاب اندازه ی قد خیلی تردید داشت .کوتاه را که اصلا مناسب نمی دانست ، پس باید بین قد متوسط ، بلند و خیلی بلند یکی را انتخاب کند . از جمله ی « متوسط مایل به بلند » خیلی خوشش آمد . مرد پشت پنجره نه قدش بلند بود و نه متوسط . از متوسط بلندتر و از بلند کوتاه تر ، قد مرد پشت پنجره یکی از اندازه های کمیاب بود . وقتی یکی از لباس هایش را که بیشتر از همه دوستش داشت به مرد پشت پنجره داد ، بی اختیار لبخندی زد و با اشاره گفت اگر دلش بخواهد می تواند آخرین سیگارش را روشن کند . حتی اجازه داد موقع سیگار کشیدن چند بار در طول و عرض اتاق قدم بزند و برود جلوی آینه و به خودش نگاه کند . مرد پشت پنجره وقتی به صورتش در آینه نگاه کرد خندید و دستی به پشت لبش کشید که خالی بود . آقای هاتف تازه یادش آمد که سبیل یادش رفته است . و این چیزی نبود که بتواند در موردش به آسانی تصمیم بگیرد . اما لازم دید با اشاره از مرد پشت پنجره بپرسد چه جور سبیلی دوست دارد ؟ وقتی مرد پشت پنجره شانه هایش را بالا انداخت ، فهمید که فقط دلش سبیل می خواهد و شکلش زیاد برایش مهم نیست . اما شکل سبیل برا آقای هاتف خیلی اهمیت داشت ، چرا که ممکن بود با این سبیل در آینده خیلی کار داشته باشد . هر سبیلی را هم نمی شد همین جوری برای مرد پشت پنجره انتخاب کرد . آقای هاتف خیلی ها را می شناخت که فقط به خاطر شکل سبیل هاشان دچار گرفتاری و مشگلات فراوانی شده بودند ، و چون نمی توانست مشگل سبیل را حل کند تصمیم گرفت که از این پس به مرد پشت پنجره اجازه ندهد که سبیلش را بتراشد . یعنی اگر او خیلی دلش سبیل می خواهد باید صبر کند تا در بیاید . وقتی در آمد می شود در مورد شکلش تصمیم گرفت . تقریبا همه چیز مرد پشت پنجره کامل بود : با ظاهری آراسته و موقر و سبیلی که هنوز رشد کافی نکرده بود . آقای هاتف می دانست که تنها ظاهر خوب برای مرد پشت پنجره کافی نیست و باید به فکر یک باطن درست و حسابی هم برایش باشد . برای این منظور آدم هایی را که می شناخت دوباره توی ذهننش مرور کرد . هیچ کدامشان باطنی که شایسته ی مرد پشت پنجره باشد نداشتند . عکس های خانوادگی را هم تا آنجا که یادش می امد ، یکبار با عجله در ذهننش مرور کرد . اما باز چیزی گیرش نیامد . یاد یکی از اقوام دور افتاد که عکسش در هیچ یک از آلبوم ها نبود . به نظرش آمد که احتمالا در یکی از دهات دور مازندران زندگی می کرد . هر چه کرد اسمش را به یاد نیاورد . شاید کمال یا شعبان صدایش می کردند . البته آقای هاتف هنوز نمی دانست چرا فکر می کند که شعبان ، یا کمال ، باطن درستی دارد ـ باطنی که می تواند مناسب مرد پشت پنجره باشد . وقتی منطق ریاضی اش را به کار انداخت ، دید انتخاب شعبان فقط دو دلیل می تواند داشته باشد . دلیل اول مربوط می شد به این فرض کلی که چون شعبان در ده زندگی می کند و آدم هایی که در دهات زندگی می کنند اغلب دارای باطنی سالم هستند ، پس شعبان هم چنین است و دلیل دوم مربوط می شد به کشتی گرفتن شعبان با گاو . آقای هاتف این مطلب را از قوم و خویش های دور و نزدیک شنیده بود . آنهایی که شاهد این کشتی عجیب بودند می گفتند درست موقعی که همه فکر می کردند شعبان کشتی را باخته است ، او دو شاخ گاو را گرفته و آنقدر به راست چرخانده بود تا همه صدای شکستن گردن گاو را شنیده بودند و برای اینکه گاو حرام نشود همانجا مجبور شدند گردن شکسته ی گاو را گوش تا گوش ببرند ، ولی چون برای کشتی گرفتن با گاو شرط بسته نشده بود ، در نتیجه در این میان چیزی هم به شعبان نرسیده بود . آقای هاتف این را از نشانه های باطن خوب و سالم یک انسان می دانست ـ باطنی که مرد پشت پنجره با داشتنش انسانی می شد کامل . اما چرا مرد پشت پنجره اینهمه سیگار دود می کند ؟ چه مرگش است ؟ او که نه زن دارد و نه بچه .یعنی اصلا دلش نمی خواست مرد پشت پنجره ، زن و بچه داشته باشد . چون خودش که هم زن داشت و هم منتظر بچه بود ، معتقد بود به خاطر حضور زن و این کودک هنوز نیامده، نتوانسته است استعداد خودش را در زمینه ی نویسندگی پرورش بدهد . عقیده داشت که اگر مرد پشت پنجره فکرش متوجه موفقیت ها و هدف های بزرگی در زندگی ست از همین حالا باید فکر زن گرفتن و بچه دار شدن را به کلی از ذهنش بیرون کند . زن گرفتن و تشکیل خانواده کار آدم هاییست که دلشان نمی خواهد دست به کارهای بزرگی بزنند و تمام شهامتشان در این خلاصه می شود که به زنی بگویند دوستت دارم . آقای هاتف مطمئن بود که مرد پشت پنجره موجودی ست استثنایی ، با ظاهری آراسته و باطنی سالم و زورمند ، و هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند سد راهش بشود . آقای هاتف دیگر می ترسید به چشم های مرد پشت پنجره نگاه کند . فکر کرد زنش نباید از حضور او با خبر شود . نه اینکه به مرد پشت پنجره حسادتی داشته باشد ، حتی بدش نمی آمد که مرد پشت پنجره زنش را بردارد و با خودش ببرد . یعنی اگر این کار را می کرد یکی از بزرگترین مشگلات زندگی او حل می شد . اما چون آدم با انصافی بود دلش نمی آمد برای خلاصی خودش آدم دیگری را گرفتار کند و مانع کارهای بزرگش شود . مرد پشت پنجره مدت ها پیش آخرین سیگارش را دود کرده بود . خیلی دلش می خواست می رفت سر خیابان و سیگار می خرید . اما آقای هاتف حواسش جایی دیگر بود و داشت با وسواس سر تا پای مرد پشت پنجره را یکبار دیگر مرور می کرد . همه چیز سر جای خودش بود . موجودی کامل ، عاقل و بالغ ، با آینده ای بزرگ و وسیع . آینده چیزی بود که ، اگر مرد پشت پنجره می خواست ، می توانست آن را به کمک جاذبه ی چشم هایش از دور دست ها بکشاند و بیاورد همینجا توی اتاق خودش ! اما دید ممکن است کسی بپرسد آدمی که اینهمه به آینده نظر دارد ، دارای چه گذشته ای ست ؟ نباید در مورد گذشته ی او جای سئوالی باقی می گذاشت . گذشته ی او بی تردید گذشته ای سالم بود و پر افتخار . اما دید برای پیدا کردن چنین گذشته ای به دقت بیشتری احتیاج دارد . پس با زحمت زیاد چند تا از سیگارهایش را به مرد پشت پنجره رساند . البته مرد پشت پنجره نه اهل قرض گرفتن بود و نه اهل مجانی گرفتن . اما به اجبار آن بار دست آقای هاتف را رد نکرد . چرا که ناچار بود سرش را به کاری مشغول دارد تا آقای هاتف فکری هم برای گذشته اش بکند . با اینجال به عنوان قدردانی و تشکر چند بار سرش را تکان داد . آقای هاتف متوجه نشد . او سخت در گذشته ی خود غرق بود و داشت قسمت های خوبش را برای مرد پشت پنجره دست چین می کرد . آقای هاتف اول رفته بود سراغ بچگی هایش . سر یکی از آن بازی های پر سر و صدای کودکی و حالا دلش می خواست مدت بازی را کمی طولانی تر کند. پس با عجله از میان بچه ها یکی را که سر و وضع مرتبی داشت به عنوان چهره ی کودکی مرد پشت پنجره انتخاب کرد . چند تایی هم برای سال های بالاتر نامزد شدند . اما از دوران بلوغ به بعد کار کمی سخت شد . به هیچ وجه نمی توانست اجازه دهد که کارهای خودش سر مشق مرد پشت پنجره باشد . البته اینها اعمال زیاد بدی هم نبودند . چیزی در ردیف هر آنچه که اکثر جوانان در سن بلوغ انجام می دهند . جوانانی با عقل و هوشی متوسط و معمولی که هیچ به آینده نظری ندارند وفقط به حال فکر می کنند . اما مرد پشت پنجره حتما در دوران قبل از بلوغ هم به فکر انجام کارهای بزرگ بوده است . یعنی این مسئله را حتی در انشاء امتحان نهایی دوران دبیرستانش هم عنوان کرده بود و معلم انشاء ، که آدم خیلی متوسطی بود ، به جوانی مرد پشت پنجره پرخاش کرده و گفته بود که او سوادها و خیال های خام در سر می پروراند . و مرد پشت پنجره ( که آن موقع هنوز هجده سالش هم نشده بود ) با متانت به معلم انشاء گفته بود : « شما درست می فرمایید ، اما چون من به فکر انجام کارهای بزرگی هستم ، می کوشم تا شناختی درست از جهان داشته باشم . » و معلم انشاء چون هیچ بویی از شناخت جهان نبرده بود ، جوانی را که به فکر شناخت جهان افتاده بود به علت اهانت مشمول تک ماده کرده بود . چه معلم بی ذوقی . اگر خودش معلم انشاء بود از تمام شاگردان می خواست تا برای جوانی مرد پشت پنجره کف بزنند . آقای هاتف نگاهی به دیپلم مرد پشت پنجره کرد و در دل به هوش و ذکاوتش آفرین گفت . دیپلم ریاضی با معدل ممتاز با بهترین ریز نمرات در تمام دروس ریاضی و تنها یک نمره ی تک رقمی از درس انشاء. اما در زمینه ی رابطه با دختر مدرسه ها ، چون آقای هاتف خاطرات بسیار دردناکی از این دوره داشت، اجازه نداد مرد پشت پنجره درگیر مسایل عاشقانه و سوزناک بشود و وقتش را برای نوشتن نامه های عاشقانه ی کم حاصل تلف کند. اما چون از فشار مسایل جنسی بر روی مسایل عاطفی و روانی خبر داشت ، برای مدتی اجازه داد مرد پشت پنجره در جوانی همراه دوستان نابابش هفته ای یکبار به شهر نو برود . آقای هاتف اصلا مایل نبود اشاره به بیماری مقاربتی مرد پشت پنجره بشود . عقیده داشت اینها مسایل زیاد مهمی نیستند و نباید این گونه مسایل را زیر ذره بین گذاشت و بزرگ کرد . همیشه باید خطاهای کوچک را در مردان بزرگ نادیده گرفت . مرد پشت پنجره بعد از رهایی از درد طاقت فرسای بیماری مقاربتی ، برای همیشه با دوستان نا بابش قطع رابطه می کرد و باب معاشرت با کسانی را باز می کرد که می دانست در آینده نقش بسیار مهمی در انجام کارهای بزرگش خواهند داشت. مرد پشت پنجره از اینکه آقای هاتف چنین گذشته ی با افتخاری برایش در نظر گرفته بود خیلی خوشحال بود . آقای هاتف به ساعتش نگاه کرد ، دید چیزی به آمدن زنش باقی نمانده است . سیگار مرد پشت پنجره هم داشت تمام می شد . از مرد پشت پنجره خواست بعد از تمام شدن سیگارش برود و برای تمرین هوش و حافظه کمی جدول کلمات متقاطع حل کند . اما مرد پشت پنجره ترجیح می داد که تختی داشت و کمی دراز می کشید . آقای هاتف با اینکه می دانست مرد پشت پنجره خیلی خسته است ، اجازه نداد روی تخت دراز بکشد ، چون اصلا فکر خستگی ش را نکرده بود . تازه نمی دانست با عجله ای که دارد تخت از کجا گیر بیاورد . حوصله ی مرد پشت پنجره داشت سر می رفت . او نه دلیل این همه وسواس آقای هاتف را می دانست و نه علت واهمه ی آقای هاتف را از زنش . وقتی آقای هاتف به سراغش آمده بود ، زنش خانه نبود و در نتیجه او نتوانسته بود این خانم را ببیند و دریابد که عقیده ی آقای هاتف در مورد او تا چه حد درست است . خیلی دلش می خواست وقتی خانم هاتف به خانه می آمد آقای هاتف آنها را به همدگر معرفی کند تا از نزدیک با هم آشنا شوند . مطمئن بود که خانم هاتف به آن بدی هم که آقای هاتف فکر می کند نیست . آقای هاتف با اشاره به مرد پشت پنجره گفت که کاری به کار مسایل خصوصی و خانوادگی او نداشته باشد . هر چه به آمدن خانم هاتف نزدیک تر می شد آقای هاتف بیشتر کنترل فکر کردنش را از دست می داد . دیگر حواسش ، به خوبی صبح و ظهر ، پیش مرد پشت پنجره نبود . حس می کرد برای اینکه مرد پشت پنجره به کاری بزرگ دست بزند به وقت بیشتری احتیاج است . نمی خواست مرد پشت پنجره بی مقدمه و با عجله دست به کار شود . آقای هاتف صدای چرخیدن کلید را در قفل در شنید . با عجله نگاهی به مرد پشت پنجره کرد و با التماس از او خواست تا خودش را جایی مخفی کند . قول داد که زیاد تنهایش نخواهد گذاشت و در اولین فرصت به سراغش خواهد رفت . خانم هاتف وقتی آقای هاتف را پشت میز کارش با انبوهی از یادداشت ها دید از زور عصبانیت چنان فریادی کشید که مرد پشت پنجره گوش هایش را گرفت . آقای هاتف با عجله تمام کاغذها را دسته کرد و توی کشوی میز جا داد و با التماس از زنش خواشت که بیشتر از این فریاد نکشد . خانم هاتف می گفت خانه را از صبح در اختیارش گذاشته به امید آنکه دستی به سر و گوش شیشه ها و آشپزخانه بکشد . اما حالا می بیند نه تنها آقای هاتف هیچ کاری نکرده بلکه با اینکه زمان آمدن او را می دانسته یک چای نا قابل هم برایش دم نکرده تا گلوی خشکش تازه شود . آقای هاتف با التماس از زنش خواست که فقط ده دقیقه به او وقت بدهد ، آن وقت همه چیز را مرتب خواهد کرد .

***

آقای هاتف رفت توی آشپزخانه ، قبل از هر چیز آب جوش آورد و چای درست کرد و ریخت توی فنجانی که مورد علاقه ی زنش بود و برد توی اتاق ، گذاشت کنار دستش . بعد با عجله برگشت به آشپزخانه ، اول ظرف های نشسته را شست ، خشک کرد و گذاشت سر جایشان . بعد دستی به شیشه های آشپزخانه کشید ، وقتی همه چیز کم و بیش مرتب شد ، از آنچه توی یخچال داشتند شامی درست کرد . شام را در سکوت خوردند . به خانمش قول داد که فردا سر کار نخواهد رفت و به جایش تمام روز شیشه های اتاق خواب و اتاق نشیمن و مستراح را تمیز خواهد کرد . بعد از شام خانم هاتف بدون آنکه به شوهرش شب به خیر بگوید رفت دندان هایش را مسواک کرد و خوابید . آقای هاتف ظرف ها را برد توی آشپزخانه و غذاهای مانده را ریخت توی ظرف کوچکتر و گذاشت توی یخچال و بی سر و صدا دست به کار تمیز کردن آشپزخانه شد . کاری کرد تا همه چیز از تمیزی برق بزند . مطمئن بود وقتی صبح روز بعد چشم خانمش به آشپزخانه بیفتد رضایت خواهد داد که او با خیال راحت بغلش کند و گونه هایش را ببوسد . وقتی خیالش از همه چیز آشپزخانه مطمئن شد شیشه ی آب سرد را از یخچال برداشت و نشست روی صندلی ، پاهایش را دراز کرد و با خیال راحت نصف شیشه را سر کشید . همینکه معده اش خنک شد ، به فکر مرد پشت پنجره افتاد . دید حالا که خانمش به خواب سنگین فرو رفته بهترین موقع است تا سری به مرد پشت پنجره بزند و سر و سامانی به زندگی نصفه کاره ی او بدهد . خواست دست به کار شود ، اما با تعجب دید که پرده های پشت پنجره کشیده است . نمی دانست مرد پشت پنجره این مدت از کجا پرده پیدا کرده و چگونه به این سرعت پرده ها را نصب کرده است و اصلا چرا پرده ها را کیپ کشیده است ؟ خواست با فریادی مرد پشت پنجره را صدا کند و از او بخواهد تا پرده ها را کنار بزند ، اما یادش آمد نصف شب است و مردم خوابند . از این کار مرد پشت پنجره خیلی عصبانی بود . بی اختیار از جا بلند شد و پالتویی روی دوش انداخت ، دم پایی پوشید و خیلی آهسته و بدون سر و صدا در خانه را باز کرد و بیرون رفت . آن سوی خیابان کنار پنجره ایستاد و گوش تیز کرد . از توی اتاق صدای موسیقی می آمد . با احتیاط چند بار به پشت پنجره زد . جوابی نشنید . محکم تر زد . بعد از چند لحظه پرده کنار رفت و روشنایی اتاق توی خیابان افتاد . مرد پشت پنجره با زیر پیراهنی رکابی و لبخندی بر صورت ، در قاب پنجره ظاهر شد . بوی تند مشروب را به راحتی می شد حس کرد و شنید زنی مرد پشت پنجره را صدا می کند . یخ زد . مرد پشت پنجره آرام نگاهش می کرد . دیگر ماندن در برابر این پنجره فایده ای نداشت پالتویش را روی شانه اش جا بجا کرد و راه افتاد به طرف خانه اش . توی راه با خودش فکر کرد که در مورد مرد پشت پنجره اشتباه کرده است . او برای کارهای بزرگ ساخته نشده بود .

از کتاب مجموعه داستان راه بندان . لندن . ۱۹۸۹ . سازمان چاپ و نشر پیام .

_________

R E N D A N, NOVEM B E R 2 0 0 8

Sat, 01 Nov 2008 18:49:32 GMT

The Voice of the Bird

Jesse Howard

____

رندان / نوامبر ۲۰۰۸

به بیژن کارگر مقدم که ۲۷ اکتبر بِنَمرد!
_

بیژن کارگر مقدم
___

تیرداد نصری

_____

زیبا کرباسی     هاشم خسروشاهی

ساقی قهرمان    عباس صفاری

لیلا فرجامی            منصور خاکسار

آذر کیانی             مهرداد عارفانی

شیدا محمدی           آرش نصرت اللهی

شهلا بهاردوست      علیرضا سیف الدینی

منصوره اشرافی          ماکان مهرپویا

ریموند رخشانی     علیرضا طبیب زاده

حسن صانعی           خلیل رشنوی

نانام            یاشار احد صارمی

________

Joy Leftow
__

Mahmoud Darwish/ Azita Ghahraman

Pablo Neruda / Yashar Ahad Saremi

Orhan Veli Kanık / Yashar Ahad Saremi

_____

Yukio Mishima

György Ligeti

Yves Klein

_________

Tirdad Nasri

Fri, 31 Oct 2008 22:52:30 GMT

تیرداد نصری پارسال رفت به ...

________

Bijan Karegar Moghaddam - R.I.P

Tue, 28 Oct 2008 22:41:39 GMT

Bijan Karegar Moghaddam

بیژن کارگر مقدم

_____________

بیژن کارگر مقدم در سال 1327 در کلارساق چالوس متولد شد. دوران دبستان را در همانجا گذراند. ده ساله بود که همراه خانواده (مادر، پدر و دوخواهر کوچکتر) به تهران کوچ کردند. جوانی اش در محله جوادیه تهران طی شد. دیپلم دبیرستان خود را از دبیرستان امیرکبیر دریافت کرد. پس از آن، مدتی را به عنوان سپاهی بهداشت در مریوان گذراند. بعد از پایان خدمت، در بخش نظارت بر پخش و توزیع فیلم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استخدام شد. بیژن همزمان با انقلاب، برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت و تحصیلاتش را در رشته ی طراحی داخلی به اتمام رساند. سی و سه ساله بود که در لندن ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر به نامهای نینا و نیما است.بیژن کارگر مقدم از بیست سالگی به نوشتن داستان کوتاه و نمایش نامه پرداخت اما تا سالها بعد داستانهایش را در جایی چاپ نکرد.در لندن بیژن از اعضای گروه فرهنگی "ایران کوچک" و یکی از بنیان گزاران "انجمن هنرمندان و نویسندگان مقیم انگلستان" بود. نخستین داستان کوتاه بیژن به نام "شیرها" در نشریه این انجمن به چاپ رسید. بعدها در سال 1989 "مرکز چاپ و نشر پیام" تنها مجموعه داستان کوتاه او را به نام "راه بندان" منشتر کرد.بیژن سپس به آمریکا مهاجرت کرد. در لس آنجلس از اعضای گروه ادبی دفترهای شنبه بود. در دو دهه اخیر تعدادی کمی از داستانهای او در نشریات مختلف خارج از کشور به چاپ رسیده اند.بیژن کارگرمقدم بعد از یک دوره مبارزه با سرطان، سرانجام بامداد 27 اکتبر 2008 در آسایشگاهی در شهر سانتامونیکا درگذشت.

________

دکتر و مریض

به جمشید صادقی

دکتر از در توی کوچه وارد مطبش شد و یکراست رفت طرف جا رختی و کتش را کند و به جا رختی آویزان کرد و روپوش سفید تازه شسته و اطو شده را برداشت و تنش کرد و با دقت دگمه های رو پوشش را بست و رفت به طرف دری که از اطاق انتظار به مطب باز می شد . مریض ها از این در وارد می شدند و بعد از معاینه از دری که توی کوچه باز می شد می رفتند . اینطوری هیچوقت کسی نمی فهمید که چه وقت دکتر آماده ی دیدن نفر بعدی ست . دکتر هیچوقت عادت نداشت پشت سرهم و با عجله مریض ببیند . معمولا بعد از دیدن هر مریض یکی دو دقیقه ای به چیزهای نا معلوم فکر می کرد. یا می آمد جلوی در و از پنجره در که از طرف اتاق انتظار آینه بود و از طرف مطب شیشه ، به مریض ها نگاه می کرد و حالات و رفتارشان را زیر نظر می گرفت . مریض ها قیافه های آشنایی بودند که از سال ها پیش برای معالجه می آمدند و می رفتند و خیلی کم اتفاق می افتاد چشم دکتر به مریض ناآشنایی بیفتد . اگر مریض نا آشنا بود حتما یکی که آشنا بود همراهش می آمد و او را به دکتر معرفی می کرد . بعضی ها تا آخر معاینه همراه مریض می ماندند ، بعضی ها هم بعد از معرفی ، دکتر را با مریض تنها می گذاشتند . دکتر مریض ها را از توی آینه شمرد ، ده تا بودند. از حالت صورتشان پیدا بود که همه درد می کشند . تعداشان از روز قبل کمتر بود . دکتر می دانست که همه ی آنها وقتی کار از کار گذشت و درد به سراغشان آمد ، تازه به فکر معالجه می افتند . دکتر بعد از اینکه برای بار دوم قیافه ی مریض ها را از پشت آینه مرور کرد ، رفت پشت میز کارش نشست و دکمه ای را فشار داد . توی اتاق انتظار و روی میز منشی اش چراغ کوچکی که فقط منشی می توانست ببیند و از رمزش خبر داشت دوباره خاموش و روشن شد . یعنی دکتر آماده ی دیدن مریض است . خانم منشی که جذابیت چندانی نداشت ، نگاهی به مریض ها کرد و به کسی که فکر می کرد از همه زودتر آمده است اشاره ای کرد . مریض از جایش بلند شد ، لنگان لنگان با قدم های گشاد وارد مطب شد و روی مبل روبروی میز دکتر ولو شد . دکتر توی مطبش صندلی نداشت چون می دانست بکار مریض هایش نمی آید . فکر می کرد توی مبل راحت ترند و درد را کمتر حس می کنند . دکتر مریض را که در حال درد دید ، خندید و با صدای بلند گفت :

ـ مگه قرار نبود هفته ی پیش بیایی ؟

مریض با ناله گفت : شما گفته بودید آقای دکتر ، اما من فکر نمی کردم دردش زیاد بشه !

دکتر گفت : شلوارتو بکش پایین . مریض با زحمت زیاد از جایش بلند شد و شلوارش را پایین کشید . دکتر دستکش پلاستیکی نازکی به دست کرد و به معاینه ی تخم های ورم کرده و از شکل افتاده پرداخت . با کوچکترین تماس دست دکتر ، مریض از جا می پرید و یکی دوبار نزدیک بود از درد ضعف کند . بعد از معاینه ، دکتر دستکش هایش را بیرون آورد و پرت کرد توی سطل آشغال و گفت :

ـ خب دیگه اینطوری نمی شه ...

مریض حرف دکتر را نیمه کاره گذاشت و گفت : آخه آقای دکتر.

دکتر گفت : آخه آقای دکتر نداره ، همونکه هفته ی پیش بتو گفتم .

مریض که شلوارش را بالا کشیده و مشغول بستن کمربند بود گفت :

ـ حالا نمی شه یه جور سرپایی بی عمل تموم کنید ؟

دکتر گفت‌: دست من که نیست ، علم طبابت بمن می گه تو عمل لازم داری ، اگر هم خاطرت از من جمع نیست میتونی بری پیش یه دکتر دیگه !

مریض گفت : اختیار دارید آقای دکتر ، اول خدا بعد هم شما ، ما کی باشیم که حرف شما را رد کنیم .

دکتر گفت : پس چرا حرف گوش نمی کنی ؟ هر چی درد می کشی از حرف گوش نکردنه .

مریض گفت : آخه آقای دکتر می ترسم !

دکتر گفت : اون دفعه هم بهت گفتم ، هیچ خطری نداره .

مریض که تکیه داده بود به مبل و زانوهایش را از هم باز کرده بود ، درد را کمتر حس می کرد ، اگر درد تا همین حد می ماند و بالاتر نمی رفت ، اصلا به عمل فکر نمی کرد ، ولی می دانست همین که از جایش بلند شود ، دو دست شیطانی وسط پاهایش چنگ خواهد انداخت .

ـ می دونم خطر جونی نداره ، اما میگن ...

مکث کرد .

دکتر گفت : میگن چی ؟ اصلا کی میگه ؟

مریض که سرش پایین بود می خواست چیزی بگوید اما خجالت می کشید .

دکتر با ملایمت گفت : بگو جانم ، مریضی که خجالت نداره .

مریض آب دهنش را قورت داد و گفت : میگن آدم ممکنه بعد از عمل اخته بشه !

دکتر با صدای بلند خندید و با دست آهسته زد به پشت مریض که درد یک مرتبه تیر کشید ، اما خنده ی دکتر به مریض دل و جرات داد و در حالیکه زور می زد بخندد گفت : خب ترسم داره آقای دکتر ، بعد از عمری آدم اخته بشه ، مردم به آدم چی میگن ؟ جواب مادر بچه ها رو چی بدم ؟

دکتر که هنوز لبخند سابق توی صورتش بود گفت : من نمی دونم این حرفارو کی بهت گفته ! چه کسی به تو گفته اگه من عملت کنم اخته می شی ؟ و با صدای بلند قاه قاه خندید و گفت : منکه نمی خوام درشون بیارم مرد حسابی .

مریض از خنده ی دکتر خنده اش گرفت و با صدای بلند خندید . وقتی خنده اش تمام شد گفت : من چی می دونم آقای دکتر این حرفارو من که نمی گم ، مردم می گن !

دکتر گفت : تا حالا هیچ ازشون پرسیدی آدمی رو بهت نشون بدن که بعد از عمل من اخته شده باشد ؟

مریض که دل و جراتش زیاد شده بود گفت : پسر ابراهیم داوری ! شما دکترش بودید ، شما هم عملش کردید !

دکتر اینبار بلندتر از دفعه ی اول خندید و گفت : کی گفته من اخته اش کردم ؟ اون بیچاره از روز اول چیزی نداشت که بخواد اخته اش کنه . مگه تو ندیدیش یه خال مو تو صورتش نبود . عملش کردم تا از درد خلاص بشه . باباش هم دوره راه افتاد و همه جا جار زد که من تخم پسرشو کشیدم . یه عده هم مثل تو خیال می کنند من اینجا پروار بندی درست کردم که تخم هاشونو بکشم تا مثل گوشت قربونی چاق و چله بشن ، نه جانم اینا همه اش حرف مفته.

مریض در حالیکه سعی می کرد از جایش بلند شود گفت : باشه آقای دکتر ، فکرامو می کنم به شما خبر میدم .ه

دکتر گفت : یادت باشه . تخمات بدجوری بزرگ شدن ، اگه همین طوری ولشون کنی کار دستت می دن .

مریض هم خندید و هم ترسید . اما دکتر با صدای بلند خندید و گفت :

ـ برو فکراتو بکن فردا بیا تا برات تو بیمارستان نوبت بگیرم . تنها چاره اش عمله ، بعد از عمل از اول هم بهتر می شی .

مریض که به زحمت سرپا ایستاده بود گفت : باشه آقای دکتر.

و از دری که به کوچه باز می شد بیرون رفت . دکتر رفت پشت میزش نشست و در حالیکه به خودش می گفت : ‹ بیچاره خیال می کنه من نمی دونم تخماش خیلی وقته از کار افتاده . من فقط می خوام عملش کنم تا از درد خلاص بشه › . دکمه ی روی میز را فشار داد تا چراغ روی میز منشی اش دوباره خاموش و روشن بشود .

از کتاب مجموعه داستان راه بندان چاپ۱۹۸۹ . لندن . بیژن کارگر مقدم

____________________

مرگ یک رفیق

__

Robert Creeley

Wed, 22 Oct 2008 17:54:10 GMT

Bob and Will Creeley, Maine

____________

رابرت کریلی

مردی را که می شناسم

همان طور که به رفیقم گفتم،
خب من همیشه حرف می زنم
جان ـ من
گفتم ، بی چاره اصلا اسمش این نیست
تاریکی دل و روده مان را هم گرفت
و کاری از دستمان ساخته نیست
شاید هم
می توانیم و چرا که نه ، یک ماشین لعنتی گُنده بگیریم
آقا رانندگی کن ،او گفت، به خاطر مسیح ! دور و برت را بپا

_____________

Yadollah Royaï

Sun, 12 Oct 2008 20:02:36 GMT

شبِ شعر یدالله رویائی

شنبه ۱٨ اکتبر۲۰۰۸، ساعت ۱۹

_______________

Espace Quartier Latin, 37 rue Tournefort, 75005 Paris

Festival de l’Art en Exil organise :l

Soirée Poétique de Yadollah Royaï

Samedi 18 octobre 2008 à 19 heures

Exécution bilingue accompagnée de musique et d’images :l

Yvan Navaï : piano

Sara Royaï : version française

Fariborz Alimohammadi : mise en scène

A l’issue du programme : verre d’amitié, signatures et dédicaces du livre - Entrée libre

Yadollah Royaï le grand poète contemporain de la langue persane, né en Iran,l

en exil depuis 1979 en France, vit et travaille actuellement à Paris. Auteur du célèbre manifeste Poésie de volume, dans les années 60, il établit les fondations de l’aspect d’avant-garde de la Nouvelle poésie iranienne sur lesquelles aujourd’hui les générations suivantes des jeunes poètes animent le mouvement de Volume (Espacementalisme).l

______________

Ardeshir Mohasses R.I.P

Fri, 10 Oct 2008 21:02:28 GMT

Ardeshir Mohassess

09/09/1938 _ 10/09/2008

___________

اردشیر محصص

_____________

Iranian Lost

Mon, 06 Oct 2008 19:34:12 GMT

گمشده‌ی ایرانی

_____________

Link via :Yazdanpour

____